شمارهٔ ۶۶۶ - قاسم انوار

تراست ناز، که سلطان حسن و تمکینیمرا هزار نیاز و هزار مسکینی

چه آتشی تو؟ که دل را تمام سر تا پایز سوز تا نگدازی، ز پای ننشینی

مگر که مصلحت کار من درین دیدی؟که هیچ مصلحت کار من نمی بینی

لبت چو در سخن آمد، بگاه لطف و بیانگدای شیوه او شد شکر بشیرینی

سخن ز عقل نهان پیش عاشقان میرفتبخنده گفت: «نعم،کلهم مجانینی »

مرا تو قبله دینی، بعاشقان برسانکه خیر باد! «لکم دینکم ولی دینی »!

دعای قاسم بیچاره از کرم بپذیربجان تو، که دعایی و جان آمینی