شمارهٔ ۶۷۳
هوش مصنوعی: این شعر به بیان معانی عمیق و فلسفی درباره وجود و رابطه انسان با خدا می‌پردازد. شاعر می‌گوید که چه در طاعت (عبادت) و چه در گناه، در نهایت همه چیز به خداوند برمی‌گردد. او تأکید میکند که تنها خداوند است که بر همه چیز نظارت دارد و اوست که می‌بخشد و نهی میکند. همچنین اشاره میکند که در دنیا چیزی جز خداوند وجود ندارد و همه چیز در نهایت به او تعلق دارد.
شاعر از انسان‌ها می‌خواهد که فریب مال و مقام را نخورند و تنها در پی شناخت و محبت واقعی خدا باشند. او با ذکر داستانی از قاسم و شاهی نشان می‌دهد که حتی یک گدا می‌تواند در موقعیت‌های بالا نیز تواضع و خدمت به دیگران را فراموش نکند. در مجموع، شعر به واژه‌های توحید، محبت و توجه به ارزش‌های اخلاقی می‌پردازد.
اگر در طاعتی، گر در گناهیاگر چون که گران ور برگ کاهی
هوش مصنوعی: در پیروی از فرمان خداوند یا در انجام گناه، اگرچه ممکن است شرایط دشواری پیش آید، اما مانند برگی سبک و بیاهمیت بودن نیز ممکن است.
سبک را و گران را رو بحقستنباشد ملک یزدان را تناهی
هوش مصنوعی: سبک و سنگین، هر دو بر اساس حق هستند و ملک یزدان نمیتواند محدودیت داشته باشد.
بغیر از دوست در عالم کسی نیستکه هم او آمرست و اوست ناهی
هوش مصنوعی: هیچ کس در دنیا جز دوست وجود ندارد که هم او بخشنده است و هم بازدارنده.
چه در کان و چه در شان، جمله حقستالهی گو، الهی گو، الهی!
هوش مصنوعی: هر کجا که باشید و هر چه که بگویید، همهچیز از آن خداست، پس فقط به یاد او باشید و از او بگویید!
ترا «احببت ان اعرف » تمامستچرا در فکر مال و فکر جاهی؟
هوش مصنوعی: من دوست دارم که تو را بشناسم، پس چرا در فکر wealth و مقام داری؟
بجز حق را مدان در هر دو عالماگر مرد رهی، گر مرد راهی
هوش مصنوعی: فقط حق را در هر دو جهان بشناس و به جز آن چیزی را قبول نکن، اگر مرد راهی هستی و برای هدایت و حقیقت تلاش میکنی.
چو شاهی از گدایی یافت قاسمگدایی میکند در پادشاهی
هوش مصنوعی: زمانی که شاهی به فردی گدا کمک کند و او به جایگاه پادشاهی برسد، در این صورت ممکن است آن فرد که روزی گدا بوده، خود به دیگران بیاعتنایی کند و فراموش کند که چه روزگاری در حال گدایی بوده است.