شمارهٔ ۶۷۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از غم جدایی و دلتنگی برای عشق خود صحبت می‌کند. او به عشقش دعوت می‌کند که نزدیک بیاید و از ارتباط نزدیک‌تر سخن می‌گوید. دل او به عشق غرق شده و او همیشه به عشقش ارادت می‌ورزد. شاعر عشق را منبع زندگی می‌داند و به دنبال راهنمایی و فرهمندی از آن است. او به نوعی از عشق به عنوان یک پادشاهی در عالم وجود یاد می‌کند، و خود را به عنوان گدای عشقش معرفی می‌کند که از جود و بخشش آن بهره‌مند است.
درمانده ام از غم جداییای عشق گره گشا کجایی؟
هوش مصنوعی: از درد جدایی درمانده و پریشانم، ای عشق که همیشه گره ها را باز میکنی، کجایی؟
بیگانه مشو ز آشنایانپیش آی، که نیک آشنایی
هوش مصنوعی: از دوستان دور نشو و به آنها نزدیک شو، زیرا آشنایی خوب و دلنشینی است.
دل غرقه بحر تست، جاویدای گوهر فرد دلربایی
هوش مصنوعی: دل تو همچون دریا غرق در عشق و احساس است، ای گوهر جاودانه و دلربا که همیشه در یادها باقی خواهی ماند.
هر لحظه درود می فرستمآن دم که سرود می سرایی
هوش مصنوعی: من در هر لحظه به تو سلام میفرستم، به ویژه زمانی که تو آهنگ میخوانی.
در موت و حیات چاره سازیدر کعبه و دیر رهنمایی
هوش مصنوعی: در زندگی و مرگ، پیدا کردن راه حل و هدایت به مکانهای مقدس مانند کعبه و دیر، نشاندهندهی جستجو برای درک بهتر معنای زندگی است.
در هر دو جهان بجود فردیدر ملک وجود پادشایی
هوش مصنوعی: در هر دو جهان، وجود یکی از افراد مانند پادشاهی است که بر سرزمین وجود سلطنت می‌کند.
قاسم ز سر وجود برخاستاز جود تو می کند گدایی
هوش مصنوعی: قاسم با وجود خود از سخاوت و generosity تو بلند میشود و از تو درخواست کمک می‌کند.