شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر عشق و دلدادگی شاعر به معشوقه‌ای با موهای مشکی و زیبایی مرواریدی است. شاعر می‌گوید که جانش به خاطر محبت آن معشوق خسته و بی‌تاب شده و همه جزییات وجودش به تسخیر عشق او درآمده است. در نهایت، او به تعبیر درود و فاتحه بر روی معشوق پرداخته و او را مقدس و ارزشمند دانسته است.
دل بسته طره های مشکین تو شدجان خسته لعل گوهرآگین تو شد
هوش مصنوعی: دل یکدنده و بیصبر من به زیباییهای موهای تیره و براق تو سخت علاقهمند شده و جان زخمی من تحت تأثیر زیبایی و درخشش دندانهای زرد رنگت قرار گرفته است.
جان دو جهان بنده مسکین تو شدصد فاتحه خوان طفیل آمین تو شد
هوش مصنوعی: جان و دل من که متعلق به دو جهان است، به خاطر تو و در خدمت تو قرار گرفتهاند. هزاران فاتحه و دعا برای تو کردهاند تا به برکت وجودت، زندگی من از تو بهرهمند شود.