شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از خداوند طلب رحمت میکند و از او میخواهد بر غمها و اشکهایش نگاهی رحیمانه داشته باشد. او از درد و اضطراب خود سخن میگوید و آرزوی کمک و آرامش دارد.
بر دیده چون سحاب من رحمت کنبر سیل سرشک ناب من رحمت کن
هوش مصنوعی: ای سبحان تو بر چشمان من، چون ابر رحمت نازل کن و بر سیل اشک پاک من، لطفت را فرست.
بر جان و دل خراب من رحمت کنبر زاری و اضطراب من رحمت کن
هوش مصنوعی: بر روح و قلب خستهام رحم کن و بر دلنگرانی و بیقراریام رحم کن.