شمارهٔ ۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تفکر درباره بدی‌ها و سختی‌های زندگی و احساس ضعف و تنهایی خود می‌پردازد. او گاهی از فکر و ناراحتی خود برخاسته و گاهی در اندیشه فرو رفته است. او خود را درویش و بی‌دل توصیف می‌کند که در آرزوی محبوبش به سر می‌برد و به مدت طولانی در انتظار او مانده است. شاعر همچنین به تغییرات زمان و گذر روزها اشاره می‌کند.
گاه با خود نشسته ام ز بدیگاه برخاسته ز فکر خودی
هوش مصنوعی: گاهی شده که به تنهایی نشستهام و به بدیهایم فکر کردهام و گاهی هم از افکار خودم برنجیده و برخواستهام.
من درویش زار بی دل و یارمدتی در هوای آن دلدار
هوش مصنوعی: یک درویش ناتوان و بی‌دل هستم که مدتی را در آرزوی آن معشوق سپری کردهام.
بوده ام گه ز خاست،گه ز نشستماه در سی و ماهی اندر شست
هوش مصنوعی: من گاهی در اوج بودهام و گاهی در حالت پایین، مانند ماه که برخی شبها در آسمان بلند میدرخشد و در برخی دیگر کمنور و نزدیک به زمین است.