بخش ۶ - الحکایه فی حقیقة النفس - قاسم انوار

بود زنگی زاده ای، بی دین و دادغول غفلت داده عمرش را بباد

داشت در خم چند من دوشاب درداز قضا موشی در آن افتاد و مرد

موش را بگرفت و بیرون کرد زودموش میشوم،از حریصی مرده بود

نزد قاضی رفت زنگی با ملالموش را بنمود و گفت از سؤ حال

کرد بر دوشاب او حکم حراممرد قاضی در میان خاص وعام

این سخن بشنید زنگی سقطگفت قاضی راکه:بس کردی غلط

من چشیدم،بود شیرینم بکامچون بود شیرین،چرا باشد حرام؟

گر شدی دوشاب من تلخ،آنگهیمن حرامش گفتمی بی شبهه ای

بود طبع زنگی وارون پلیدلاجرم در تلخ و شیرین عکس دید

ای چو روی زنگیان رویت سیاهتلخت آید طاعت و شیرین گناه

نفس را باطل بود شیرین بکامتلخ باشد حق، ولی بر طبع عام

چونکه رنجورند و صفرایی مزاجیابد از شکر دهانشان طعم زاج

جمله دل بیمار دنیا سر بسرزرد روی،از آرزوی سیم و زر

ای بدام لذت دنیا اسیرهمچو موش از حرص شیرینی ممیر

طاعت حق،گرچه تلخ آید تراداروی تلخست دردت را دوا

تلخ دارو نافع آید عاقبتخسته را بخشد شفا و عاقبت

گر مدامش خیره خوانی،بی خلافمدح گوید نفس شومت از گزاف

دوستش گیری و پنداری که راستهست قولش باطل و کذب و ریاست

مرد حق گوی،از برای درد دینگر کند منعت ز کبر و کفر وکین

دشمنش گیری بجان و دل همیای تو کمتر در جهان از هر کمی

گر بنام نیک مشهوری،خطاسترنج جان را درد بدنامی دواست