بخش ۱۲ - حکایت
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی خارپشتی است که به طرز ناشیانه‌ای به دنبال طعمه می‌گردد. او در کوهسار و زیر خارها پنهان شده و به دلیل تشنگی لب‌هایش خشک شده است. زمانی که او سرش را برای آب بیرون می‌آورد، ناگهان روباهی او را می‌بیند و به طعمه‌اش تبدیل می‌شود. این داستان به ما می‌آموزد که خودنمایی و نداشتن آگاهی از شرایط می‌تواند به خطر افتادن انسان و از دست دادن جانش منجر شود. بنابراین، خودنمایی کار درستی نیست و انسان باید در درد دین و خطراتش خود را هوشیار نگه دارد.
خارپشتی بد میان کوهسارخویشتن را کرده پنهان زیر خار
هوش مصنوعی: خارپشتی در دل کوهها مخفی شده و خود را زیر خارها پنهان کرده است.
در گریبان برده سر فارغ ز خلقهم ز خارخویش خود را کرده دلق
هوش مصنوعی: در آغوش خود آدمی زندگی میکند که از مردم دور است و به غم و رنجهای خود پرداخته و دلبستگی به دیگران ندارد.
در میان سنگلاخی تشنه لبوز کمال تشنگی در عین تب
هوش مصنوعی: در میانهی کوهساری که پر است از سنگهای خشک و بیآب، حس میکنم که عطش و تشنگی به اوج خود رسیده است.
رو به جائع میان کوه و دشتاز برای طعمه ای میک رد گشت
هوش مصنوعی: در میان کوه و دشت، جانور گرسنهای به دنبال غذا در حال حرکت است.
میدوید از حیله هر سو جانورناگهش بر خار پشت آمد گذر
هوش مصنوعی: یک حیوان که در حال فرار از ترفندها و مکرها بود، ناگهان روی خارهای تیز و زبر راهش را ادامه داد.
بر سرش کرد از حیل بولی روانخار پشتک را بباران شد گمان
هوش مصنوعی: بر روی او ترفندهایی زده شده است و او با دروغ و فریب به نتیجه گیری نادرستی رسیده است.
خسته را از تشنگی لب خشک بودبهر باران سر برون آورد زود
هوش مصنوعی: شخصی که خسته و تشنه است، به خاطر لبهای خشک شدهاش، به سرعت برای باران و نوشیدنی سرش را بیرون آورد.
جنبشش را دید روبه،شاد شددر زمانش طعمه کرد،آزاد شد
هوش مصنوعی: حرکت او را دید و خوشحال شد، در آن لحظه کمین کرد و به هدفش رسید.
خویشتن بنمود جان بر باد داداز طریق خودنمائی، داد! داد!
هوش مصنوعی: انسان خود را به نمایش گذاشت و جانش را به خطر انداخت، با استفاده از خودپسندی و خودنمایی.
خودنمایی کار مرد راه نیستخودنما از درد دین آگاه نیست
هوش مصنوعی: نشان دادن خود و خودخواهی، نشانهای از مردانگی نیست و کسی که فقط به خود میبالد، از عمق مشکلات و آلام دین خبر ندارد.