قصیدهٔ شمارهٔ ۴۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان نکات عمیق فلسفی و اجتماعی می‌پردازد. او می‌گوید که دنیای مادی و فانی همچون چشمه‌ای شور است که تنها به جنبه‌های منفی و زودگذر آن توجه می‌شود. زندگی همچون خانه‌ای تاریک است و انسان‌ها در آن به مانند مورهایی هستند که تنها در مسیر گذرا هستند. او به این نکته اشاره می‌کند که در آینده، روح انسان به علم و دانایی نیاز دارد و نه تنها به قدرت جسمی. همچنین، دانایان بینش درونی دارند، در حالی که نادانان با وجود داشتن چشم، نمی‌توانند حقیقت را ببینند. در نهایت، او می‌گوید که آتش نیرومند عاقلان با آب خرد، و باغ دانایی در برابر گور جهالت قرار دارد.
سفله جهان، ای پسر، چو چشمه شور استچشمهٔ شور از در نفایه ستور است
هوش مصنوعی: دنیا پر از افراد ناپاک و پست است، مانند چشمه‌ای که آبش شور و ناخوشایند است. این چشمه تنها بر اثر نزدیک شدن به موجوداتی ناپاک و آلوده به این شکل درآمده است.
خانهٔ تاری است این جهان و بدو درره‌گذر دیده نی چو دیدهٔ مور است
هوش مصنوعی: این جهان مانند خانه‌ای تاریک است و انسان‌ها در آن مانند مور که به اطراف خود نمینگرد، به بیخبری در حال عبور از زندگی هستند.
فردا جانت به علم زور نمایدچونان کامروز کار تنت به زور است
هوش مصنوعی: فردا جانت با قدرت علم خود را نشان میدهد، همانطور که امروز بدن تو به قدرت و زور استوار است.
دانا گر چشم سر ندارد بیناستنادان گر چشم هشت یابد کور است
هوش مصنوعی: فرزانه اگرچه چشمهایش قادر به دیدن نیست، ولی همچنان دید عمیق و درک خوبی دارد. اما نادان حتی اگر به تعداد زیادی چشم نیز داشته باشد، باز هم از حقیقت غافل و ناتوان است.
آتش با عاقلان برابر آب استبستان با جاهلان برابر گور است
هوش مصنوعی: آتش برای کسانی که عاقل هستند، همانند آب است و در مقابل، باغ برای افراد نادان به اندازه یک گور ارزش دارد.