قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۴
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به داستانی اشاره دارد که در آن شخصی زیرک زردآلوئی را در کوچه می‌یابد. وقتی مزه ترش و ناخوش آن را می‌چشد و مغز تلخش را احساس می‌کند، به این فکر می‌افتد که آنچه در دل اوست بر چهره‌اش نمایان می‌شود. به‌نوعی، شاعر به ارتباط بین درون و برون انسان‌ها اشاره می‌کند.
نشنوده‌ای که دید یکی زیرکزردآلوی فگنده به کو اندر
هوش مصنوعی: شاید تاکنون نشنیده باشی که یکی بسیار زیرک و هوشمند، در مکانی به عنوان مثال یک باغ، زردآلوهای رسیدهای را دیده است.
چو یافتش مزه ترش و ناخوشوان مغز تلخ باز بدو اندر
هوش مصنوعی: وقتی که مزه تلخ و ناخوش او را پیدا کرد، باز هم به سمت او رفت.
گفتا که «هر چه بود به دلت اندررنگت همی نمود به رو اندر»
هوش مصنوعی: او گفت: "هر چیزی که در دل تو وجود دارد، به رنگ خودت در چهرهات ظاهر می‌شود."