قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۶
هوش مصنوعی: شخصی به خاطر بدرفتاریهای گذشتهاش دچار ناامیدی شده و اکنون تصمیم گرفته نیکوکار و پارسا شود. او به یاد مثلهایی که درباره پسر مطرح شده، به شعر میپردازد و از سالخوردگی و ناامیدی خود میگوید که حتی نان کافی هم ندارد.
چون فروماندی ز بد کردار خویشپارسا گشتی کنون و نیک خو
هوش مصنوعی: وقتی که از رفتار ناپسند خود ناامید شدی، حالا به انسان صالح و نیکوکار تبدیل شدهای.
آن مثل کز پیش گفتند، ای پسر،من به شعر آرم کنون از بهر تو
هوش مصنوعی: آنچه قبلاً به تو گفته بودند، حالا من آن را به نثری زیبا برات مینویسم.
گند پیری گفت کهش خردی بریخت«مر مرا نان تهی بود آرزو»
هوش مصنوعی: پیری از کمخردی و ناتوانیاش شکایت میکند و میگوید که دیگر امیدی به داشتن نان یا زندگی خوب ندارد.