قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱۹
هوش مصنوعی: این شعر به انسان‌ها یادآوری می‌کند که باید از وابستگی‌های غیرضروری و مشغله‌های سطحی رها شوند و به عمق تفکر و حکمت بپردازند. شاعر به قدرت قلم و اندیشه اشاره می‌کند و به فرد می‌گوید که اصل ارزش در حکمت و فکر اوست، نه در ظواهر و جامه. بنابراین، باید در جستجوی پند و حکمت بود و این نکته را در زندگی مدنظر قرار داد.
بگسل رسن از بی‌فسار عامهمشغول چه باشی به بارنامه؟
هوش مصنوعی: بیا دنیای خودت را ترک کن و از دغدغههای مردم جدا شو؛ نگران چه چیزی هستی وقتی که به کار خودت مشغولی؟
تو خود قلم کردگار حقیاحسنت و زهی هوشیار خامه
هوش مصنوعی: تو خود بهترین مخلوق خداوند هستی و آفرین بر تو که با هوش و دقت در کار خود قلم میزنی.
قول تو خط توست، مر خرد راسامه کن و بیرون مشو ز سامه
هوش مصنوعی: گفتار تو نشاندهندهی شخصیت و افکار توست؛ پس با خرد خود هوشیار باش و از مرز خرد و اندیشهات فراتر نرو.
منیوش مگر پند خوب و حکمتبرگوش همه خلق خاص و عامه
هوش مصنوعی: زیرا فقط پند و حکمت خوب را گوش کن، چه برای خاص و چه برای عام مردم.
بی جامه شریفی ازانکه جانتمعروف به خط است نه به جامه
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که ارزش و شرافت انسان به روح و شخصیت اوست، نه به لباس یا ظاهری که به تن دارد. در واقع، آنچه که مهم است، شخصیت و ذات انسان است که از طریق رفتار و اعمالش شناخته میشود، نه پوشش و ظاهر او.