قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۹
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف وضعیت افرادی بی‌کسن و ناچار می‌پردازد که در ابتدای کار با قدرت و توانایی کار می‌کنند، اما وقتی در موقعیتی ضعیف و ناتوان قرار می‌گیرند، به رفتارهای ناپسند و ریاکاری روی می‌آورند. شاعر با نمادهای عقاب و کرگس نشان می‌دهد که انسان‌ها در شرایط مختلف چگونه تغییر می‌کنند؛ زمانی قوی و بیدار هستند و زمانی دیگر ناچار و فاسد می‌شوند.
چند گردی گرد این بیچارگان؟بی‌کسان را جوئی از بس بی‌کسی!
هوش مصنوعی: چند بار باید دور این بیچارگان بچرخید؟ در جستجوی کسانی باشید که به خاطر تنها بودنشان بهاندازه کافی رنج میبرند!
تا توانستی ربودی چون عقابچون شدی عاجز گرفتی کرگسی
هوش مصنوعی: زمانی که توانستی به موفقیت رسیدی و مانند عقاب پرکشیدی، اما وقتی دچار ناتوانی شدی، مانند کرگس به زمین افتادی و گرفتار شدی.
فاسقی بودی به وقت دسترسپارسا گشتی کنون از مفلسی
هوش مصنوعی: روزگاری فاسق و گناهکار بودی، اما اکنون که به ته درستی رسیدی و دستت به دامن پارسایان رسیده، متحول شدهای و در حالتی از بیپولی به سر میبری.