قصیدهٔ شمارهٔ ۲۸۰
هوش مصنوعی: این شعر به انتقاد از افرادی می‌پردازد که فقط در گفتار خوب هستند اما در عمل رفتار نیکویی ندارند. شاعر اشاره می‌کند که نباید به سخنان دیگران بی‌گدار روی آورد و باید از سخنان خود به درستی و با صداقت استفاده کرد. او تأکید می‌کند که باید از گفتن مطالبی که خود نمی‌پسندیم، دوری کنیم و از رفتار دوگانه پرهیز کنیم. به عبارتی، باید در عمل و گفتار یکپارچگی داشته باشیم و از رفتارهای مکارانه دوری کنیم.
ای همه گفتار خوب بی‌کردار،بی‌مزه‌ای و نکو چو دستنبوی
هوش مصنوعی: هر کلام زیبایی که بدون عمل خوب باشد، بیفایده و بیمزه است مانند یک دستان بیروانی.
روی مکن هر سوئی و باز مگرداز سخن خویش مباش چو گوی
هوش مصنوعی: به این اطراف نرو و از حرف خود برنگرد، مانند گوی نچرخ و محکم بایست.
گوی نه‌ای چون دوروی گشته‌ستی؟گوی کند هر زمان به هرسو روی
هوش مصنوعی: چرا همچون یک سکه رو به دو طرف گشتهای؟ هر لحظه نظرت به سوی دیگری جلب میشود.
آنچه نخواهی که بدرویش مکاروانچه نخواهی که بشنویش مگوی
هوش مصنوعی: هر چیزی را که نمیخواهی دیگران از تو بگویند، خودت نیز درباره آن صحبت نکن. همچنین، اگر نمیخواهی که کسی به تو آسیب برساند یا دروغی بگوید، نباید خودت به او بیاعتمادی کنی.