شمارهٔ ۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف تصویری از جوانی زیبا و مستانه می‌پردازد که در حال عبور است. او که پیر و خمیده شده، با عصا می‌دود و می‌کوشد به او برسد. جوان به او می‌گوید که با این وضعیت و رنجی که می‌کشد، چرا به دنبال او آمده است. شاعر به عشق و شوق خود اشاره می‌کند و می‌پرسد که با چنین حالتی، چگونه می‌تواند به وصال جوانان امیدوار باشد. در واقع، شعر نشان‌دهنده تضاد میان جوانی و پیری، عشق و شوق است.
دوش می رفت به صد ناز جوانی به رهیزلف پرتاب به رخ، خنده مستانه به لب
هوش مصنوعی: دیشب به طرز دلربا و مغرورانهای، جوانی در راهی میرفت. او زلفش را به آرامی روی چهرهاش انداخته بود و لبخندی سرمست و شاد بر لب داشت.
من عصا بر کف و قد خم شده و موی سفیدمی دویدم به دو صد لابه و عجزش ز عقب
هوش مصنوعی: من با عصا در دست و قامت خمیده و موی سپید، به شدت ناله و شکایت میکردم و از عقب عاجز و بیچاره بودم.
چون مرا دید چنین گفت صفایی چه تو راستکه به دنبال من آیی به چنین رنج و تعب
هوش مصنوعی: وقتی مرا دید، با دلخوشی گفت: تو چه نیازی داری که به دنبال من بیایی و این همه زحمت و درد را تحمل کنی؟
تو بدین هیئت اگر عشق نبازی چه شودبا چنین حال دگر وصل جوانان مطلب
هوش مصنوعی: اگر در این وضعیت عاشق نباشی، چه بر سرت میآید؟ با این حال، دیگر نمیتوانی به وصال جوانان امیدوار باشی.