شمارهٔ ۱۶

هوش مصنوعی: این شعر درباره احساسات و تمایلاتی است که در مقابل موانع اجتماعی و مذهبی قرار دارد. شاعر از ترس خود می‌گوید که مبادا درخت انگور خشک شود و فرصتی برای شادابی ما پیدا نشود. او از زاهدی صحبت می‌کند که خود را از لذت‌ها منع کرده و در عین حال با سادگی به میخانه می‌آید. شاعر احساس می‌کند که اگر اشک نمی‌ریزد، به دلیل ترس از دلتنگی‌اش است. تیرهایی که زندگی به او می‌زند، هر کدام او را بیشتر به هدف می‌زند. او احساس می‌کند حتی در زمان اذان، معشوقش به یادش می‌آید، اما اهل دین او را از میکده می‌رانند. در نهایت، شاعر به عابدی مراجعه می‌کند که به او می‌گوید برای آرامش، به سمت ساقی برود، و او به یاد جانش می‌افتد و از روزی می‌ترسد که دلتنگی او را به فغان بیاورد.