شمارهٔ ۲۶
هوش مصنوعی: این شعر، با زبان زیبا و احساسی، آرزوی شاعر را برای برپایی خیمه‌ای از عشق و معنویت در بالای آسمان‌ها بیان می‌کند. شاعر می‌خواهد در جایی فراتر از جهان مادی و مرزهای مکان و زمان، زندگی کند و به ارتباط نزدیک‌تری با یار مهربان خود دست یابد. او قصد دارد با سرودن واژه‌ها، زیبایی و شور و نشاط را به زندگی دوستان و یارانش بیاورد و در گلستان وصال به شگفتی بپردازد. در نهایت، دعوت به خاموشی و تأمل در عشق و زیبایی را نیز مطرح می‌کند.
مژده ای دل خیمه بیرون از جهان خواهم زدنخیمه بر بالای هفتم آسمان خواهم زدن
هوش مصنوعی: ای دل، بشارت بده که به زودی از این دنیا خارج خواهم شد و در آسمان هفتم، جایی برای زندگی و آرامش برپا خواهم کرد.
بارگه بالاتر از کون و مکان خواهم کشیدپنج نوبت بر فراز لامکان خواهم زدن
هوش مصنوعی: من به مرتبهای فراتر از جهان و مکان دست خواهم یافت و پنج بار بر بالای جایی که هیچ مکانی وجود ندارد، پرچمی خواهم افراشت.
آشیان در شاخسار قدس او خواهم کشیدقدسیان را هم صفیر از آشیان خواهم زدن
هوش مصنوعی: میخواهم در فضای مقدس او خانهای بسازم و به فرشتگان هم از آشیان خود آواز و نغمهای خواهم داد.
دست همّت بر رخ کون و مکان خواهم فشاندپای غیرت بر سر جان و جهان خواهم زدن
هوش مصنوعی: میخواهم با ارادهام بر همهٔ موجودات تأثیر بگذارم و با غیرتم بر جان و دنیا تسلط پیدا کنم.
مهر از این نامهربانان سربه سر خواهم بریددست بر دامان یار مهربان خواهم زدن
هوش مصنوعی: من از نامهربانان قطع رابطه میکنم و به سوی یار مهربان خود میروم.
پیچ و تاب طره طرّار را خواهم گشوددست بر آن گیسوی عنبرفشان خواهم زدن
هوش مصنوعی: میخواهم گیسوی زیبا و پرطراوت او را باز کنم و به آن دست بزنم.
آسمان را پشت سر خواهم فکند و بوسه هاآستانش را به رغم آسمان خواهم زدن
هوش مصنوعی: من آسمان را پشت سر میگذارم و به رغم آسمان، بوسههایی بر آستانش میزنم.
در گلستان وصالش همچو گل خواهم شکفتدسته‌های گل به سر زان گلستان خواهم زدن
هوش مصنوعی: در باغ عشقش مثل گل میشوم و در این گلزار، شاخههای گل را بر سر میزنم.
بر سر یاران «صفایی» شورها خواهم فکندمهر خاموشی پس آنگه بر زبان خواهم زدن
هوش مصنوعی: در جمع دوستانم شور و هیجان به پا خواهم کرد و بعد از آن، سکوت را انتخاب کرده و به تدریج کلمات را بر زبان میآورم.