شمارهٔ ۱۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و درد و رنج عاشقانه پرداخته است. شاعر از زیبایی و محبوبش سخن می‌گوید و حسرت و آرزوی وصال او را در دل دارد. او به توصیف احساساتش می‌پردازد و به شگفتی از بی‌هنری خود در برابر هنر محبوبش اشاره می‌کند. شب‌ها در انتظار صبح وصالش می‌سوزد و در دنیای مدرن، احساس توحش و دلتنگی می‌کند. شاعر به سرنوشت شوم و دردناک خود اشاره می‌کند که شامل رسوایی و آوارگی است و در نهایت، از غم عشق خود به بی‌خبری و ترجیح آن بر آگاهی می‌گوید.
تا دیده دلم عارِضِ آن رَشکِ پری راپوشیده به تن جامهٔ دیوانه‌گری را
هوش مصنوعی: دلم آنقدر تحت تأثیر زیبایی آن پری است که چشمانم را از او پوشاندهام و لباس دیوانگی به خودم پوشاندهام.
چون مردِ هنرپیشه به هر دوره ذلیل استخوش آنکه کند پیشهٔ خود بی‌هنری را
هوش مصنوعی: انسانی که در هنر به حساب میآید، در هر دورهای ممکن است ذلیل شود، اما بهتر است که شغل خود را در زمینهای که تخصص و مهارتی در آن ندارد، انتخاب کند.
شب تا به سحر در طلبِ صبحِ وصالتبگرفته دلم دامنِ آهِ سحری را
هوش مصنوعی: دل من در تمام شب منتظر صبح وصال تو بود و امید و آرزویم را با آههای دلنشین سحر سر دادم.
در عصرِ تَمَدُّن چون تَوَحُّش شده افزونبر دیده کشم سرمهٔ عهدِ حجری را
هوش مصنوعی: در دورهای که فرهنگ و تمدن گسترده شده، احساس میکنم که به نوعی به وحشت نزدیک شدهایم و در این میان، من میخواهم چشمهایم را با یادی از دوران باستان زینت دهم.
یاقوت مگر پیشِ لبِ لعلِ تو دم زدکز رَشک چو من جلوه دهد خون‌جگری را
هوش مصنوعی: این بیت به زیبایی و جذابیت لبهای معشوق اشاره دارد. شاعر از یاقوت صحبت می‌کند که به خاطر زیبایی لبهای معشوق، نتواند خود را درخشان نشان دهد و احساس حسادت کند. این حسادت به مانند خون جگری است که به خاطر زیبایی و دلربایی معشوق فرود میآید و به وجود میآید. در واقع، زیبایی لبها باعث میشود که دیگر جواهرات نتوانند جلوهگری کنند.
از روزِ ازل دستِ قضا قسمتِ ما کردرسوایی و آوارگی و دربه‌دری را
هوش مصنوعی: از روزهای نخستین، سرنوشت برای ما رسوایی و آوارگی و بیخانمانی را رقم زد.
تا فرخی از سِرِّ غمِ عشق خبر شدرجحان دهد از هر خبری بی‌خبری را
هوش مصنوعی: وقتی فرخی از عمق اندوه عشق باخبر شد، ترجیح میدهد که از هر خبری که او را غمگین کند بیخبر بماند.