شمارهٔ ۲۳
هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و رنج عمیق شاعر می‌پردازد. او از غم و اندوه دلش می‌گوید و اینکه هیچ‌کس متوجه چقدر سختی کشیده است نمی‌شود. با اشاره به اینکه باوجود آمدن بهار، پرندگان خوشبختی هیچ‌گاه شکوفا نشده‌اند، احساس ناامیدی و مصیبت را منتقل می‌کند. شاعر همچنین به دشواری‌های زندگی اشاره دارد و می‌گوید که به‌خاطر این مشکلات حتی مرگ را هم نمی‌پذیرد. او از جدایی محبوبش صحبت کرده و به طرز غزل‌سرایی خود افتخار می‌کند که تنها از دیگری فرخی بهره‌مند است. در مجموع، اثر شعر بیانگر ناکامی‌ها و مصائب عاطفی شاعر است.
باور نکنی گر غم دل گفتن ما رابین از اثر اشک به خون خفتن ما را
هوش مصنوعی: اگر به حرفهای دل ما توجه نکنی، کافی است حالمان را از چشمانمان ببینی که چطور از شدت غم به خون مینشینند.
صد بار بهار آمد و یکبار ندیدندمرغان مصیبت زده بشکفتن ما را
هوش مصنوعی: هر سال بهار میآید و پرندگان غمزده هرگز شکفتن و زیبایی ما را نمیبینند.
در زندگی از بسکه گرانجانی ما دیدحاضر نبود مرگ پذیرفتن ما را
هوش مصنوعی: در زندگی به خاطر فراوانی مشکلات و سختیهایی که تجربه کردیم، حتی حاضر نشدیم مرگ را بپذیریم.
رفت از بر من گرچه رهش با مژه رفتمره رفتن او بنگر و ره رفتن ما را
هوش مصنوعی: اگرچه او از کنار من رفته، ولی من با چشمانم او را دنبال کردم؛ حالا بنگر که او چگونه رفته و ما در چه مسیری حرکت کردهایم.
جز فرخی از طبع گهربار نداردکس طرز غزل گفتن و در سفتن ما را
هوش مصنوعی: هیچ‌کس به اندازه فرخی از استعداد گرانبهای خود در هنر غزل‌سرایی برخوردار نیست و نتوانسته است مانند او در این فن تسلط پیدا کند.