شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وضعیت وارستگی و وابستگی به کسی اشاره می‌کند که هیچ‌کس به شایستگی او واقف نیست. او از شکست خود در پی جستجوی حقیقت سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که دل‌های خسته او و هم‌قلبانش باعث ناراحتی جهان شده است. در دنیایی پر از آشوب، بی‌عملی و آرامش آن‌ها قابل توجیه است. در پایان، شاعر بر حسن عمل و نشانه‌هایی از ارزش خود تأکید می‌کند و تاریخ را گواه بر این برجستگی می‌داند.
با آنکه کسی نیست به وارستگی ماهست از چه به گیسوی تو دلبستگی ما
هوش مصنوعی: با وجود اینکه هیچ‌کس نیست که به آزادی و رهایی ما توجهی کند، اما ما هنوز به موهای تو وابسته هستیم.
بشکست مرا پشت اگر بار درستیمیزان درستی شده بشکستگی ما
هوش مصنوعی: اگر بار سنگینی بر دوش من باشد، درستی و راستی که در قلب من وجود دارد، میتواند باعث شکستن و آسیب دیدن من شود.
ما خسته دلان قلب جهانیم و از اینرودل خسته جهانیست ز دلخستگی ما
هوش مصنوعی: ما افرادی غمگین و دلbroken هستیم و از آنجایی که قلب جهان ما هستیم، جهانیان نیز به خاطر دلنخوشی ما دچار ناراحتی و دلتنگی شدهاند.
در مملکتی کآتش آشوب بود تندبی‌جا نبود کندی و آهستگی ما
هوش مصنوعی: در کشوری که در آن آشوب و هرج و مرج وجود دارد، رفتار آرام و احتیاطآمیز ما غیرموجه نیست.
از حسن عمل با خط برجسته از این پستاریخ گواه است به برجستگی ما
هوش مصنوعی: از این پس، کارهای خوب ما به وضوح نشاندهندهی برتری و اهمیت ما در تاریخ خواهد بود.