شمارهٔ ۶۴
هوش مصنوعی: این شعر به بیان حسرت و غم شاعر نسبت به گذر عمر و تجربه‌های تلخ زندگی می‌پردازد. شاعر از هراسی که زندگی برایش به ارمغان آورده سخن می‌گوید و اشاره دارد که مرگ، با وجود مشکلاتش، شاید آرامشی برای او فراهم کرده است. همچنین، شاعر به عدم ماندگاری غم و درد در دلش اشاره می‌کند و می‌گوید که غم به سرعت آمد و رفت. او از تغییرات در زندگی‌اش، از جمله احساس دیوانگی و دلبستگی به موجودی زیبا، صحبت می‌کند که باعث شده است ایمان خود را از دست بدهد. در نهایت، شاعر به زیبایی و تاثیر غزلی که بر او گذاشته اشاره کرده و می‌گوید که این زیبایی او را در عواطفش غرق کرده و ترک کرده است.
زندگانی گر مرا عمری هراسان کرد و رفتمشکل ما را به مردن خوب آسان کرد و رفت
هوش مصنوعی: زندگی در صورتی که مرا به دوران ترس و نگرانی مبتلا کرد، در نهایت با آمدن مرگ، کار را برای ما آسان کرد و رفت.
جغد غم هم در دل ناشاد ما ساکن نشدآمد و این بوم را یکباره ویران کرد و رفت
هوش مصنوعی: غم و اندوه به دل ما جا نگرفت و تنها یک لحظه آمد، اما ویرانیِ زیادی به جای گذاشت و سپس رفت.
پیش مردم آشکارا چون مرا دیوانه ساختروی خود را آن پری از دیده پنهان کرد و رفت
هوش مصنوعی: مردم را به وضوح نشان داد که دیوانهام کرد، ولی آن پری صورت خود را از دیدگان پنهان کرده و رفت.
وانکرد از کار دل چون عقده باد مشکبویگردشی در چین آن زلف پریشان کرد و رفت
هوش مصنوعی: دل را رها نکرد و مانند بویی خوش که در باد پراکنده میشود، در پیچ و خم آن زلف آشفته چرخید و سپس از کنار رفت.
پیش از این‌ها در مسلمانی خدایی داشتمبت‌پرستم آن نگار نامسلمان کرد و رفت
هوش مصنوعی: قبل از این، در زمان مسلمانیام، خداوندی را میپرستیدم، اما آن معشوق نامسلمان من را به بتپرستی کشاند و از پیشم رفت.
با رمیدن‌های وحشی آمد آن رعنا غزالفرخی را با غزل‌سازی غزل‌خوان کرد و رفت
هوش مصنوعی: با فرارهای شجاعانه و نادر آن غزال زیبا، شاعر به سرودن شعرهایی زیبا و دلنشین مشغول شد و سپس از آنجا رفت.