شمارهٔ ۶۷
هوش مصنوعی: این شعر به نقد ستمگران و حاکمان ظالم می‌پردازد که برای لذت‌جویی خودشان، زندگی دیگران را نابود می‌کنند. شاعر اشاره می‌کند که این حاکمان، میراث‌های تاریخی را به نابودی می‌کشانند و تنها به فکر خوشگذرانی خود هستند. جشن و ماتم به یک معنا برای آنها جلوه‌گری می‌کند، در حالی که مردم در رنج و گرسنگی به سر می‌برند. شاعر به وضعیت بد اقتصادی و اجتماعی و نابرابری‌های موجود انتقاد می‌کند و تأکید دارد که این وضعیت به هیچ عنوان قابل قبول نیست، در حالی که زندگی مردم به فراموشی سپرده شده است. هم‌چنین، او از شکرگزاری برای نعمت‌های نابرابر انتقاد می‌کند، در حالی که مردم روز به روز در سختی زندگی می‌کنند.
این ستمکاران که می‌خواهند سلطانی کنندعالمی را کشته تا یک دم هوسرانی کنند
هوش مصنوعی: این ستمگران که به دنبال قدرت و سلطنت هستند، برای یک لحظه لذت‌جویی خود، جهانی را نابود می‌کنند.
آنچه باقی مانده از دربار چنگیز و نِرُنبار بار آورده و سر بار ایرانی کنند
هوش مصنوعی: هر آنچه از حاکمیت چنگیز و نِرُن باقی مانده، بار دیگر برای ایرانیان تحمیل و سختیها دوباره به دوش آنها گذاشته شود.
جشن و ماتم پیش ما باشد یکی چون بره راروزگار جشن و ماتم هردو قربانی کنند
هوش مصنوعی: جشن و سوگواری برای ما فرقی ندارد، زیرا هر دو به نوعی مانند قربانی در روزگار هستند.
روز شادی نیست در شهری که از هر گوشه‌اشبی‌نوایان بهر نان هرشب نواخوانی کنند
هوش مصنوعی: در شهری که آدمهای بیخانمان و نیازمند هر شب برای به دست آوردن نان مجبورند آواز بخوانند، هیچ روز شادی وجود ندارد.
تا به کی با پول این یک مشت خلق گرسنهصبح عید و عصر جشن و شب چراغانی کنند
هوش مصنوعی: تا کی باید به خاطر چند نفر پولدار، این همه مردم گرسنه و بدبخت در روز عید و جشن و شبهای خوشی، تنها به تماشای خوشحالی دیگران بنشینند؟
با چنین نعمت که می‌بینند این مردم رواستشکرها تقدیم دربار بریتانی کنند
هوش مصنوعی: با توجه به این نعمتهایی که این مردم می‌بینند، کاملاً مناسب است که شکرگزاری خود را نثار دربار بریتانیا کنند.