شمارهٔ ۸۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج دل سخن می‌گوید و به تأثیرات منفی بشر بر روی زمین و دیگران اشاره می‌کند. باران خون به معنای زجر و مصیبت‌هایی است که انسان‌ها بر یکدیگر وارد می‌آورند. او به این نکته اشاره می‌کند که برخی از انسان‌ها خیر را به شر تبدیل می‌کنند و در نهایت، خواستار نابودی چیزهایی است که مومنان را به کفر می‌کشانند. در انتها، شاعر به سرفرازی و عزت‌مندی درختان و خاک پای خود اشاره می‌کند که با تلاش و همت به دست آمده است. کل شعر به نقد بشر و تأمل در مقام و ارزش انسانی می‌پردازد.
ابر چشم از سوز دل تا گریه را سر می‌کندهرکجا خاکیست از باران خون تر می‌کند
هوش مصنوعی: ابر به خاطر آتش دل، از شدت احساس به گریه میافتد و هر جایی که باران ببارد، زمین را با خون خویش تر می‌کند.
تا ز خسرو آبروی آتش زرتشت ریختگنج بادآور ز حسرت خاک بر سر می‌کند
هوش مصنوعی: تا زمانی که خسرو از مقام و عظمت خود کاسته است و آبروی آیین زرتشتی را به خطر انداخته، گنج و ثروتی که به دست آمده، به حسرت و غم خاک و داغ دل میزند.
خیر در جنس بشر نبود خدایا رحم کناین بشر را کز برای خیر خود شر می‌کند
هوش مصنوعی: خداوند، هیچ نیکی در وجود انسان‌ها نمیبینم. پس به آنها رحم کن، زیرا به خاطر دستیابی به خیر خود، زیانی متوجه دیگران می‌کنند.
سیم را نابود باید کرد کاین شیء پلیدمؤمن صدساله را یک‌روزه کافر می‌کند
هوش مصنوعی: باید طلا و نقره را از بین برد، زیرا این چیزهای پلید میتواند حتی یک مؤمن با ایمان را در عرض یک روز از راه به کجایی بکشاند.
خاک پای سرو آزادم که با دست تهیسرفرازی بر درختان توانگر می‌کند
هوش مصنوعی: خاک پای درخت سرو آزاد من، که هیچ چیزی در دست ندارم، باعث سرفرازی و افتخار در میان درختان توانمند میشود.