شمارهٔ ۹۶
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر درد و ناکامی دل است. شاعر می‌گوید که دل به تنهایی باعث ناکامی می‌شود و باید از آن رهایی پیدا کرد. او اشاره می‌کند که در اثر خردمندی، دل به لب آمده و بر جنون غلبه کرده است. همچنین، بیان می‌شود که کلام و زبان نمی‌توانند به آرامش دل برسند و عشق واقعی باعث سوزش دل می‌شود. در نهایت، شاعر بر این باور است که اگر کشته شدن پاداش گناهکاری باشد، باید به این فکر کرد که بسیاری از بدکاران تن به این سرنوشت خواهند سپرد. به طور کلی، شعر به تضاد عشق، درد، و گناه می‌پردازد.
دل مایه ناکامی است از دیده برون بایدتن جامه بدنامی است آغشته به خون باید
هوش مصنوعی: دل انسان باعث شکست و ناکامی می‌شود و باید از چشمها دور نگه داشته شود. نباید به ظاهری که ننگین و پر از زخم است، دل بست.
از دست خردمندی، دل را به لب آمد جانچندی سر سودائی پابند جنون باید
هوش مصنوعی: به خاطر عقل و درایت، دلم به تنگ آمده و جانم مدتی است که گرفتار اراده دیوانگی شده است.
شمشیر زبان ای دل، کامت نکند حاصلدر پنجه شیر عشق یک عمر زبون باید
هوش مصنوعی: ای دل، با زبان چون شمشیرت، به چیزهای پر ارزش دست نخواهی یافت، مگر اینکه تمام عمر در برابر عشق همچون یک شیر سر به راه باشی و خود را تسلیم کنی.
شب تا به سحر چون شمع، می سوزم و می گویدگر عاشق دلسوزی سوز تو فزون باید
هوش مصنوعی: در طول شب تا صبح همچون شمع میسوزم و او به من می‌گوید که اگر واقعاً عاشق و دلسوزی، باید سوز و سختیات بیشتر باشد.
گر کشته شدن باشد پاداش گنهکاریای بس تن بدکاران کز دار نگون باید
هوش مصنوعی: اگر قرار باشد که مجازات گناهکاران مرگ باشد، پس چه کار کنیم با بدنهای بدکارانی که باید بر دار بروند؟