شمارهٔ ۱۱۱
هوش مصنوعی: این شعر به نقد و اعتراض به فساد و خیانت در عرصه‌ی سیاست و حکومت می‌پردازد. شاعر به افرادی اشاره می‌کند که برای دستیابی به قدرت، اصول و منافع مملکت را نادیده می‌گیرند و به خاطر دریافت رشوه یا منافع شخصی، کشور را به دلالی می‌فروشند. همچنین، از افرادی سخن می‌گوید که به خاطر منفعت‌طلبی خود، حتی به مرز خیانت به ملت می‌رسند و با نداشتن دانش و فهم کافی، به دیگران خدمت می‌کنند. در نهایت، شاعر به تهی مغزی و ناتوانی این افراد در تأمین منافع عمومی اشاره می‌کند.
آنکه از آرا خریدن مَسنَدِ عالی بگیردمملکت را می‌فروشد تا که دلّالی بگیرد
هوش مصنوعی: کسی که برای به دست آوردن مقام و جایگاه بالای خود، مصلحت کشورش را نادیده میگیرد و آن را می‌فروشد، در واقع به دنبال منافع شخصی است و برای کسب درآمد و قدرت، به خیانت در حق ملتش اقدام می‌کند.
یک ولایت را به غارت می‌دهد تا با جسارتتُحفه از حاکم ستاند، رشوه از والی بگیرد
هوش مصنوعی: یک منطقه را به ناامنی میکشد تا با شهامت از حاکم هدیهای بگیرد و از والی رشوه بگیرد.
از خیانت کور سازد آنکه چشمِ مملکت راچشمِ آن دارد ز ملّت مزدِ کحّالی بگیرد
هوش مصنوعی: کسی که به کشور خیانت می‌کند، با سستی و بیتوجهی خود، مانند کسی عمل می‌کند که نمیتواند به خوبی ببیند و به این ترتیب به کشور آسیب میزند. او از ملتی که به آن پیمان بسته، برای منافع شخصی خود بهرهبرداری می‌کند.
روی کرسیِ وکالت آنکه زد حرف از کسالتاجرتِ خمیازه خواهد، حقِّ بی‌حالی بگیرد
هوش مصنوعی: کسی که در مقام وکالت نشسته و از بیحوصلگی و کسالت دیگران صحبت می‌کند، در واقع میخواهد به خاطر خمیازه و تنبلیاش مزد بگیرد و حق خود را به خاطر بی‌حالی مطالبه کند.
از تهی‌مغزی نماید کیسهٔ بیگانه را پرتا به کف بهر گدایی، کاسهٔ خالی بگیرد
هوش مصنوعی: انسان نادان و بیفکر ممکن است با پر کردن کیسهٔ دیگران، خود را برای دریافت چیزهایی آماده کند، اما در نهایت آنچه در دستش میماند فقط یک کاسهٔ خالی است.