شمارهٔ ۱۱۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تصویر کشیدن وضعیت بحرانی و دردناک ایران می‌پردازد. او به طوفان بلا اشاره می‌کند که خون و رنج می‌آورد و می‌گوید آنچه قبلاً خواسته نمی‌شد، اکنون به شدت و با اضطرار خواسته می‌شود. شاعر به ظلم و ستمی که بر مردم رفته و خواستار مجازاتی برای این ناعدالتی‌هاست می‌پردازد. به عقیده او، عاقل بودن در چنین شرایطی، تنها راهی برای جستجوی آزادی نیست و در حین ناامیدی، درمان درد دل تنها در مجازات و عدالت نهادینه شده است. در انتها، او اشاره می‌کند که فقر و ناچیزی، اگرچه آزاردهنده است، اما در جامعه‌ای که به دنبال تغییر و بهبود است، بسیار بیشتر از پیش احساس می‌شود.
باز طوفان بلا لجهٔ خون می‌خواهدآنچه زین پیش نمی‌خواست، کنون می‌خواهد
هوش مصنوعی: طوفان سختی دوباره به راه افتاده و حالا می‌خواهد چیزی را که قبلاً نمی‌خواست، اکنون طلب می‌کند.
آنکه بنشاند به این روز سیه ایران رابر سر دار مجازات نگون می‌خواهد
هوش مصنوعی: کسی که ایران را به این وضعیت بد و سخت رسانده، خواهان سرکوب و مجازات مردم است.
عاقل کام طلب ره رو آزادی نیستراه گم کرده صحرای جنون می‌خواهد
هوش مصنوعی: انسان خردمند برای نیل به خواستههای خود به دنبال آزادی نمیگردد؛ بلکه گمراهی در دشت جنون را می‌خواهد.
نوشداروی مجازات که درمان دل استمفتی و محتسب و عالی و دون می‌خواهد
هوش مصنوعی: درمان واقعی دل نیاز به نوشداروی مجازاتی دارد که باید هم از سوی انسانهای بزرگ و هم از افراد عادی و در سطوح مختلف تأمین شود.
دست هر بی‌سروپایی نرسد بر خط عشقمرد از دایره عقل برون می‌خواهد
هوش مصنوعی: کسی که در عشق حقیقی است، نمیتواند به آسانی به آن دست پیدا کند و افراد بیتجربه و بیفهمی نمیتوانند به درک و عمق این احساس برسند. این عشق فراتر از دایره عقل و فکر معمولی است و نیاز به درک و شناخت عمیقتری دارد.
خاک این خطه اگر موج زند همچو سرابتشنه کامی‌ست که از جامعه خون می‌خواهد
هوش مصنوعی: اگر خاک این سرزمین به حرکت بیفتد، مانند سراب تشنه ای است که فقط از جامعه خون میطلبد.
فرخی گر همه ناچیز ز بی‌چیزی شدفقر را باز ز هرچیز فزون می‌خواهد
هوش مصنوعی: اگر فرخی (شاعر) همه چیز را ناچیز بداند و از بی‌چیزی رنج ببرد، فقر به او نشان میدهد که از هر چیز دیگری بیشتر باید طلب کند.