شمارهٔ ۱۲۴
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و دلربایی معشوق اشاره دارد و احساسات عاشقانه‌ای را بیان می‌کند. شاعر به زلف و زیبایی معشوق می‌بالد و می‌گوید که حضور او در هر جا، دل مردم را دیوانه و بی‌قرار می‌کند. او از عشقش و قربانی شدنش به خاطر معشوق سخن می‌رانند و از سوز دل و اشک‌های خود به خاطر وفا می‌گوید. همچنین، شاعر به تلخی‌های زندگی و درد و رنجی که عشق به او داده اشاره کرده و از ناامیدی و بی‌معنایی زندگی‌اش سخن می‌گوید، در نهایت به مرگ به عنوان ممکن‌ترین راه حل فکر می‌کند.
آن پری چو از، بهر دلبری، زلف عنبرین، شانه می‌کنددر جهان هر آن، دل که بنگری، بی‌قرار و، دیوانه می‌کند
هوش مصنوعی: آن پری زیبا که برای جلب محبت از زلفهای خوشبویش میکاهد، در هر زمان و مکان دل هر کسی را که بنگرد، بی‌قرار و عاشق خود میسازد.
با چنین جمال، گر تو ای صنم، یک زمان زنی، در حرم قدمهمچو کافران، مؤمن حرم، رو به سوی بت، خانه می‌کند
هوش مصنوعی: اگر تو با این زیبایی، ای زیبای بیهمتا، تنها یک لحظه در حرم حاضر شوی، مؤمنانی که به بت تو نگاه میکنند، شگفتزده از زیباییات رو به سوی بت میآورند و همچون کافران به تماشای تو مینشینند.
شمع را از آن، من شوم فدا، گرچه می‌کشد، ز آتش جفاپس به سوز دل، گریه از وفا، بهر مرگ پروانه، می‌کند
هوش مصنوعی: اگر شمع با آتش خود پروانه را بسوزاند، من برای آن فدا میشوم. حتی اگر این آتش باعث درد و رنج شود، پروانه با عشق و وفا برای مرگ خود اشک میریزد.
پیش مردمش، درد و چشم ریش، کی دهد مکان، این دل پریشیار خویش را، کی به دست خویش، آشنای بیگانه می‌کند
هوش مصنوعی: در مقابل دیگران، درد و غم را نمیتوان با چشمان پر از اشک نشان داد. دل پریشانش را به کسی که دوست دارد نمیتواند بسپرد و نمیتواند به تنهایی رابطهای با آشناهای دور برقرار کند.
جز محن ز عمر، چیست حاصلم، زندگی نکرد، حل مشکلممرگ ناگهان، عقده از دلم، باز می‌کند یا نمی‌کند
هوش مصنوعی: جز رنج و مشکلاتی که از زندگی بر دوش دارم، چیزی به من نمیدهد. زندگیام چالشها و سختیهایی را به همراه داشته و نمیدانم آیا مرگ ناگهانی میتواند گره از کارم باز کند یا نه.