شمارهٔ ۱۳۳ - درباره کمک به قحطی‌زدگان روسیهٔ بعد از انقلاب
هوش مصنوعی: این شعر درباره وضعیت دلخراش ملت روس در دوران قحطی و گرسنگی است. شاعر با تشبیهات مختلف، قحطی را به شکل دیوی بزرگ و وحشتناک توصیف می‌کند که بر قلب مردم سایه افکنده و آن‌ها را به حالت ناامیدی و رنج وادار کرده است. ناله و گرسنگی مردم، به‌خصوص در مناطق نزدیک به رود ولگا، به تصویر کشیده شده و زندگی آن‌ها را تحت تأثیر قرار داده است. همچنین، شاعر با انتقاد از وضع موجود و آرزوی یاری و نجات برای مردم، به شدت از درد و رنج آن‌ها سخن می‌گوید و می‌خواهد تا صدای آن‌ها به گوش مسئولان کشور برسد. در نهایت، شعر نشان‌دهنده‌ی حس همدردی و ناامیدی نسبت به شرایط بحرانی مردم روسیه است.
نمود همچو ابوالهول رو به ملت روسبلای قحط و غلا با قیافه منحوس
هوش مصنوعی: شکل و شمایل او همچون ابوالهول، رو به مردم روس، بلای قحطی و گرسنگی را با چهرهای شوم به نمایش میگذارد.
فتاد هیکل سنگین دیوپیکر قحطبه روی قلب دهاقین روس چون کابوس
هوش مصنوعی: هیکل سنگین و بزرگ دیو، قحطی را مانند کابوسی بر دل کشاورزان روس سایه انداخته است.
مگر که دیو سپید است این بلای سیاهکه کرده روسیه را مبتلا چو کیکاوس
هوش مصنوعی: این بلا که روسیه را گرفتار کرده، نباید آنقدر سخت و دشوار باشد که انگار دیوی سفید، مانند دیو کیکاوس، بر آن سایه افکنده است.
یکی به ساحل ولگا ببین که ناله زارفشار گرسنگی را چه سان کند محسوس
هوش مصنوعی: کسی را در کنار رود ولگا تماشا کن که چگونه نالههای دردناک ناشی از گرسنگی را احساس می‌کند.
به سان جوجه ز فقدان دانه بی‌جان بینتذرو کبک خرامی که بود چون طاوس
هوش مصنوعی: به مانند جوجهای که به خاطر نبود دانه بی‌جان و نحیف شده، پرندهای به نام تذرو کبک را ببین که با ناز و زیبایی همچون طاووس راه میرود.
کجا رواست شود، زرد رنگ چون خیریعذار سرخ نکویان همچو تاج خروس
هوش مصنوعی: کجا اجازه دارد کسی به زردی رود، در حالی که زیبایی و لطف چهره او مانند سرخی گلهای زیباست، همچون تاجی که بر سر مرغابی زده شده است؟ تماشای کسی با چهرهای زرد در مقایسه با این زیبایی ناپسند و نادرست به نظر میرسد.
یکی ز کثرت سختی ز عمر خود بیزاریکی ز شدت قحطی ز زندگی مأیوس
هوش مصنوعی: یکی از زندگی به خاطر سختیهای زیاد خسته شده و از عمرش ناراضی است، و دیگری به دلیل کمبود شدید امکانات و قحطی از زندگی ناامید شده است.
در آرزوی یکی دانه شام تا به سحربود به سنبله چشم گرسنگان مأنوس
هوش مصنوعی: شخصی تا صبح در انتظار یک دانه نان است و این انتظار، دلش را به چشمهای گرسنهای که به محصول سنبل نگاه می‌کنند، پیوند میدهد.
کنون که ملت روس است با مجاعه دوچارگه تهمتنی است ای سلاله سیروس
هوش مصنوعی: اکنون که ملت روس به مشکلات و بحرانهایی دچار شده است، ای نسل این قوم بزرگ، باید حواسمان به این چالشها باشد.
به دستگیری قومی نما سرافرازیکه می‌کنند اجل را به جان و دل پابوس
هوش مصنوعی: با کمک و حمایت از مردم میتوان به افتخار دست یافت، افرادی که با تمام وجود از زندگی و زمانه خود قدردانی می‌کنند.
جوی ز گندم این سرزمین تواند دادز چنگ مرگ رها جان صد هزار نفوس
هوش مصنوعی: نهر گندم این سرزمین میتواند جان صد هزار نفر را از چنگال مرگ نجات دهد.
نوشت خامه خونین «فرخی» این بیتبه روی صفحه طوفان به صدهزار افسوس
هوش مصنوعی: فرخی با قلمی پر از درد و اندوه این شعر را بر روی صفحهای که نماد طوفان و آشفتگی است، مینویسد و از هزاران افسوس و حسرت سخن می‌گوید.
جنوب بحر خزر شد ز اشک چشمه چشمبرای ساحل رود نوا چو اقیانوس
هوش مصنوعی: جنوب دریای خزر به خاطر اشکهایی که از چشمانم ریخته شده، به خاطر ساحل رود نوا، مانند اقیانوس وسیع شده است.