شمارهٔ ۱۳۹
هوش مصنوعی: این شعر به نوعی تلخی و ناچیزی وضعیت انسانی در ایران را توصیف می‌کند. شاعر خود و جامعه‌اش را مانند شاخه‌ای جوان از درختی کهن توصیف می‌کند که نماد آزادی و هویت ملی است. او به تضادهای موجود در جامعه اشاره کرده و می‌گوید که در آرامش و صلح مانند موم نرم هستند، اما در شرایط جنگ و ظلم سخت و بی‌احساس می‌شوند. همچنین به نبود امکانات و دارایی‌ها اشاره می‌کند و خود را در مقایسه با پیشرفت جهانی ناتوان و عریان می‌داند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که تا زمانی که جامعه‌اش تحت فشار و ظلم است، نمی‌تواند به شکوفایی و آزادی دست یابد.
ما خِیلِ تُهی‌دست جگرگوشهٔ بختیمسرگرم نه با تاج و نه پابند به تختیم
هوش مصنوعی: ما گروهی از افرادی هستیم که با وجود نداشتن ثروت و امکانات، فرزندان سرنوشت خود را دنبال میکنیم و مشغول زندگی هستیم، نه با تکیه بر جواهر و مقامات، بلکه با روحی آزاد.
آزادیِ ایران که درختی است کهن‌سالما شاخهٔ نورستهٔ آن کهنه‌درختیم
هوش مصنوعی: آزادی ایران مانند یک درخت باستانی است و ما از شاخههای تازه و جوان آن درخت قدیمی به حساب میآییم.
در صلح و صفا گرم‌تر از موم ملایمبا جنگ و جفا سردتر از آهنِ سختیم
هوش مصنوعی: در زمان آرامش و دوستی، مانند موم نرم و قابل انعطافیم، اما در شرایط جنگ و سختی، مانند آهنی محکم و سرد میشویم.
پوشید جهان خلعتِ زیبای تمدنما لُخت و فرومایه از آنیم که لَختیم
هوش مصنوعی: جهان به زیباییهای تمدن ما آراسته شده است، اما ما به خاطر ناپاکی و سادگیمان در واقع برهنه و بیعیار هستیم.
تا جامهٔ ناپاکِ تن آغشته به خون نیستما پیشِ جهان تن به تن آلوده ز رختیم
هوش مصنوعی: تا زمانی که لباس ناپاک بدن به خون آغشته نشده است، ما در برابر دنیا از وجود خود، به گناه و آلودگی چهره به چهرهایم.