شمارهٔ ۱۴۰
هوش مصنوعی: این شعر از احساسات عمیق شاعر درباره عشق و درد ناشی از آن صحبت می‌کند. شاعر در شب تنهایی‌اش به یاد معشوق است و اشاره‌ای به تلاش‌ها و رنج‌هایش برای ارتباط با او دارد. او با اشاره به یک ترک ختا (دختر زیبای ترک) از عشقش که دشمن جانش شده، به درد و حسرتی که در دل دارد، اشاره می‌کند. شاعر از گریه و محنتی که بر سر عشقش کشیده و غم‌هایش بر می‌شمارد و زندگی‌اش را به مرگ تدریجی توصیف می‌کند. در نهایت، او تمام رنج‌ها و دردها را به حساب عمرش می‌گذارد و در می‌یابد که زندگی‌اش تحت تاثیر عشق نافرجام قرار گرفته است.
شب چو در بستم و مست از مِیِ نابش کردمماه اگر حلقه به در کوفت جوابش کردم
شب، درِ خانه را بستم و از شراب ناب عشق او سرمست شدم. در آن حالِ بینیازی و بیاعتنایی، حتی اگر ماهِ آسمان هم به در خانهام آمد و در زد، ردش کردم و اعتنایی به آمدنش نکردم.
دیدی آن تُرکِ خَتا دشمن جان بود مراگرچه عمری به خطا دوست خطابش کردم
آیا دیدی که آن یار زیبارو (ترکِ ختا) در حقیقت دشمن جان من بود؟با این حال، من سالها به اشتباه او را دوست خود مینامیدم و دوست میپنداشتم.
منزلِ مردمِ بیگانه چو شد خانهٔ چشمآنقدر گریه نمودم که خرابش کردم
وقتی خانهٔ بیگانگان جایگاه چشم من شد و چشمم پیوسته به سوی آنان بود، آنقدر گریه کردم که آن خانه را ویران ساختم.
شرحِ داغِ دلِ پروانه چو گفتم با شمعآتشی در دلش افکندم و آبش کردم
وقتی درد و عشق جانسوز پروانه را برای شمع بازگو کردم، شمع آنقدر متأثر شد که خود نیز گرفتار سوز عشق شد و از اندوه و تأثر آب شد.
غرقِ خون بود و نمی‌مرد ز حسرت فرهادخواندم افسانهٔ شیرین و به خوابش کردم
فرهاد از سوز عشق شیرین در عذاب بود و رهایی نمییافت؛ من با یاد و حکایت شیرین، او را از آن بیقراری و رنج رهاندم و به آرامش نهایی رساندم.
دل که خونابهٔ غم بود و جگرگوشهٔ دردبر سر آتشِ جورِ تو کبابش کردم
دلی که از پیش سرشار از غم و اندوه بود و گویی از جنس درد آفریده شده بود، در معرض ستم و بیمهری تو قرار دادم و آن را بیش از پیش در آتش عشق و رنج سوزاندم.
زندگی کردن من مردن تدریجی بودآنچه جان کَنْد تنم، عمر حسابش کردم
زندگی من در حقیقت چیزی جز مرگِ آرام و تدریجی نبود. تمام آن رنج‌ها، فرسودگیها و جانکندنهایی را که بر جسم و جانم گذشت، به اشتباه «عمر» و «زندگی» نامیدم.