شمارهٔ ۱۴۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی سفر عاشقانه و تجربه‌های عمیق عاطفی است. شاعر از دشواری‌های مسیر عشق و تلاش برای رسیدن به معشوق سخن می‌گوید. در آغاز، ورود به دنیای عشق را چون باد و با شوق توصیف می‌کند. او بیان می‌کند که با وجود خستگی و مشکلات، به عشق ادامه دادند و پس از تلاش بسیار به درجاتی از عشق و فهم عمیق دست یافتند. شاعر می‌گوید که گرچه ممکن است دامان آن‌ها به خاطر نوشیدن شراب عشق آلوده شده باشد، اما با توبه و احساس شکرگزاری از این تجربه، به زیبایی درآمده‌اند. در نهایت، او به درک حقیقت و زیبایی معشوق اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که حتی در اوج ناامیدی، عشق و زیبایی در زندگی آن‌ها وجود دارد.
چون باد تا در آن خم گیسو درآمدیمبا خون دل چو نافه آهو درآمدیم
هوش مصنوعی: با وزش باد و در میان موهای گیسو وارد شدیم، با دلی پر از غم به زیبایی و نرمی نافه آهو رسیدیم.
با پای خسته در ره بی انتهای عشقرفتیم آنقدر که بزانو درآمدیم
هوش مصنوعی: با پاهایی خسته و دردناک در راهی بیپایان به سوی عشق پیش رفتیم، تا جایی که مجبور شدیم بر روی زانوهایمان بیفتیم.
دامان پاک ما اگر آلوده شد ز میاز آب توبه شکر که نیکو درآمدیم
هوش مصنوعی: اگر دامان پاک ما به گناه و خطا آلوده شود، باید با آب توبه و شکرگزاری آن را بشوییم، زیرا در نهایت به نتیجه خوبی خواهیم رسید.
روی تو در برابر ما بود جلوه گرهر جا که رو نهاده و هر سو درآمدیم
هوش مصنوعی: هر جا که رفتیم، چهره زیبای تو جلوهگر بود و به وضوح در مقابل ما نمایان بود.
ما را مکن ز ریشه که با خواری تمامدر گلشن تو چون گل خودرو درآمدیم
هوش مصنوعی: ما را از ریشهات جدا نکن، زیرا با وجود تمام سختیها، در باغ تو مانند گلهای وحشی شکوفا شدهایم.
در کوی عشق غلغله ها بس بلند بودما هم در آن میان به هیاهو درآمدیم
هوش مصنوعی: در محفل عشق سر و صدای زیادی وجود داشت و ما هم در آن شلوغی به جنجال و هیاهو پیوستیم.
محراب و کعبه حاجت ما چون روا نکرددر قبله‌گاه آن خم ابرو درآمدیم
هوش مصنوعی: محراب و کعبه نتوانستند حاجت ما را برآورده کنند، بنابراین به قدری به آن خم ابرو توجّه کردیم که به سمت آن رفتیم.