شمارهٔ ۱۶۶
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بیان احساسات و آرزوهای خود می‌پردازد. او از زیبایی و دلربایی جسم و جان صحبت می‌کند و می‌خواهد دیوانه‌وار دلی شاداب و سرشار از عشق داشته باشد. دل او از بی‌توجهی جوانان و خون‌خواری دشمنان پرخون شده و او از ظلم و ستم به تنگ آمده است. شاعر به آبرومندانی که در زندگی مقام دارند، اشاره می‌کند و می‌خواهد در کنار فقیران و ستم‌دیدگان زندگی کند. همچنین او به دنبال پاکی و تصفیه‌ای از پلیدی‌هاست و آرزوی پیروزی و سعادت در این نبرد را دارد. دل او در پی شکار معشوق است و به دنبال رهایی از قفس‌های دنیا و پرواز به آسمان‌هاست.
ز خودآراییِ تن جامهٔ جان چاک می‌خواهمز خون‌افشانیِ دل دیده را نمناک می‌خواهم
هوش مصنوعی: می‌خواهم از زیبایی جسم و تنم، لباسی برای جان بسازم و از اشکهای جاری از دل، چشمی مرطوب به دست آورم.
دل از خونسردیِ نوباوگانِ کاوه پرخون شدشقاوت‌پیشه‌ای خونریز چون ضحّاک می‌خواهم
هوش مصنوعی: دل من از خونسردی و بیتفاوتی جوانان کاوه پر از ناراحتی و خشم شد. اکنون می‌خواهم با شخصی خشن و ظالم مانند ضحاک مقابله کنم.
چو از بالا نشستن آبرومندی نشد حاصلنشیمن با گدای هم‌نشینِ خاک می‌خواهم
هوش مصنوعی: اگر از جایگاه بالایی نتوانستم آبرو و احترام کسب کنم، پس دیگر نشستن در آرامش و آسایش برای من معنایی ندارد و ترجیح میدهم با کسی که در خاک زندگی می‌کند و در فقر به سر میبرد، همنشین شوم.
در این بازی که طرحِ نو نماید رفعِ ناپاکیحریفِ کهنه‌کارِ پاکبازِ پاک می‌خواهم
هوش مصنوعی: در این رقابت که به تازگی تغییراتی را به نمایش میگذارد، من می‌خواهم که ناپاکی حریف قدیمی را از بین ببرم. این حریف، کسی است که همیشه در میدان بازی می‌کند و من در تلاش هستم تا پاکی و صداقت را حفظ کنم.
رود از بس پی صیدِ غزالان این دلِ وحشیبه گیسوی تو او را بستهٔ فتراک می‌خواهم
هوش مصنوعی: من به خاطر علاقهام به شکار غزالها، این دل وحشیام را به موهای تو گره زدهام و می‌خواهم که آن را در دام بگذارم.
قفس از شش جهت شد تنگ در این خاکدان بر دلپری شایستهٔ پروازِ نه افلاک می‌خواهم
هوش مصنوعی: در این دنیا، قلب من در قفسی تنگ و محدود شده که از هر سمت بر آن فشار میآورد. من هنوز ظرفیت پرواز و رسیدن به آسمانها را دارم و آرزویم این است که به آزادی دست یابم.