شمارهٔ ۱۷۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از چرخش تقدیر و دست بختی که او را به مشکلاتی واژگون کرده، سخن می‌گوید. او دل و چشمی پر از غم دارد و به جوی خون اشاره می‌کند. شاعر درباره تصادف با شیخ و گفت‌وگو درباره موضوعات مختلف، جنان و جنون، صحبت می‌کند. احساسات او شامل اشک‌های خونین و آتش درونش است. او به زیبایی خسرو اشاره می‌کند و از درد دلبستگی و خطرهای مسیر زندگی خود می‌گوید. سرانجام، شاعر از دل خود می‌پرسد که بدون راهنما چگونه باید ادامه دهد.
از جور چرخ کج‌روش، وز دست بخت واژگوندارم دل و چشمی عجب، این جای غم آن جوی خون
هوش مصنوعی: از بدبیاریهای روزگار و ناملایمات مقدر، دلم و چشمانم حیرتزده است؛ اینجا پر از غم و آنجا پر از خون است.
دوش از تصادف، شیخ و من، بودیم در یک انجمنکردیم از هر در سخن، او از جنان، من از جنون
هوش مصنوعی: دیروز به طور ناخواسته، من و یک روحانی در یک مجلس بودیم. هر کدام به موضوعی صحبت میکردیم؛ او از بهشت و لذتهای آن سخن میگفت، در حالی که من در مورد دیوانگی و عشق صحبت میکردم.
از اشک خونین دلخوشم، وز آه دل منت کشمدایم در آب و آتشم، هم از برون، هم از درون
هوش مصنوعی: من از اشک‌های دلی که خونین است، خوشحال هستم و دائماً از نالههای دل خود رنج میبرم. در زیبایی و سختیهای زندگی، هم از نظر ظاهری و هم از نظر درون خود، دچار آتش و آب هستم.
می‌دید اگر خسرو چو من، رخسار آن شیرین‌دهنمی‌کَند همچون کوهکن، با نوک مژگان بیستون
هوش مصنوعی: اگر خسرو هم مانند من بود، زیبایی آن دلبر را می‌دید که مانند کوهکن، با نوک مژگانش، کوه بیستون را میشکافد.
در این طریق پرخطر، گم گشته خضر راهبرای دل تو چون سازی دگر، بی‌رهنمای رهنمون
هوش مصنوعی: در این مسیر پرخطر، مانند شخصی گم شده با راهنمایی خضر، ای دل! چگونه میخواهی بدون راهنمایی پیش بروی؟