شمارهٔ ۲
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از احساس درد و غم ناشی از بی‌خودی و مشکلات زندگی صحبت می‌کند. او به نوعی ارتباط میان تن (بدن) و دل (روح) را به تصویر می‌کشد و می‌گوید که در شب عید، که باید شاد باشد، غم و اندوه ما را فراگرفته و به عزایی برای بدبختی‌هایمان تبدیل شده است. این بیانگر تضاد بین شادی و غم است.
تن یافت برهنگی ز بی رختی مادل تن بقضا داد ز جان سختی ما
هوش مصنوعی: بدن ما به خاطر بیلباسی دل ما، به تقدیر تن داد و از سختی جان ما ناله کرد.
چون دید غم و محنت ما را شب عیدبگرفت عزای روز بدبختی ما
هوش مصنوعی: وقتی شب عید آمد و غم و درد ما را دید، مناسبت شادی را تحتالشعاع قرار داد و به یاد روزهای سخت و بدبختی ما افتاد.