تناجی
فرخی یزدی

شمارهٔ ۱۷

ما را همه از دو کون یک گوشه بس استدر راه طلب عزم متین توشه بس است
از کشته روزگار و از خرمن دهریک دانه کفایت است و یک خوشه بس است