تناجی
فرخی یزدی

شمارهٔ ۱۸

اکنون که چمن چو چتر کیکاوس استوز سبزه دمن چو خوابگاه طوس است
برخیز به بط کن می چون چشم خروسکز گل در و دشت چون پر طاوس است