شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساس تنهایی و ناامیدی خود اشاره میکند. او میگوید که در حالی که او در خواب است، در دنیای واقعی برهنه و بیپناه است. با وجود تمام سختی‌ها و بیوفاییهای روزگار، همچنان امیدش به خورشید و ستاره بختش وجود دارد.
هر چند که پشت خم تخت من استدر روی زمین برهنگی رخت من است
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که اگرچه من در حال استراحت و آرامش هستم و به نظر می‌رسد که در یک وضعیت خوب و راحت هستم، اما در واقعیت، برهنگی و عریانی از زندگی و شرایط دشوار در دنیای بیرون وجود دارد. به عبارتی، شرایط سخت و عدم امنیتی که در سطح جامعه وجود دارد، نمی‌تواند از من دور باشد.
با اینهمه جور چرخ و بی مهری ماهخورشید فلک ستاره بخت من است
هوش مصنوعی: با وجود تمام سختی‌ها و بی‌توجهی‌هایی که به من می‌شود، هنوز ستاره بخت من در آسمان روشن است.