شمارهٔ ۳۸
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر احساسات عمیق و غمگینی است. شاعر خود را همچون ابر بهاری معرفی می‌کند که اشک و درد دارد و دلش شبیه غنچه‌ای است که هنوز باز نشده. شب‌ها فریاد و ناله‌اش مانند مرغی در قفس است که از آزادی محروم است. به طور کلی، شعر به وضوح نشان‌دهنده اندوه و اسیری انسان در احساساتش است.
چون ابر بهار چشم خون بار من استچون غنچه نشکفته دل زار من است
هوش مصنوعی: چشمهای من مانند ابر بهاری پر از اشک است و دل من همچون غنچه‌ای که هنوز باز نشده، بسیار غمگین و آزرده است.
فریاد و فغان و ناله هر شب تا صبحچون مرغ اسیر در قفس کار من است
هوش مصنوعی: هر شب تا صبح، من در حال گریه و ناله هستم، همچون پرندهای که در قفس گرفتار شده است.