شمارهٔ ۱۱۱
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساساتی عمیق و درونی است. شاعر از کسی سخن می‌گوید که در دل خود درد و غم دارد و به همین دلیل، علاقه‌ای به زیبایی‌های باغ و گل‌ها ندارد. او خود را به خاطر بی‌احساسی و ناتوانی در لذت بردن از زندگی، گوشه‌نشین توصیف می‌کند و در عوض، آن کسی را که در فصل بهار از زندگی و زیبایی‌ها لذت می‌برد، خوشبخت می‌داند.
هر کس که به دل چو لاله داغی داردکی میل گل و گردش باغی دارد
هوش مصنوعی: هر کسی که در دلش مانند لاله، داغ و سوزشی دارد، دیگر تمایلی به زیبایی گل و لذتهای باغ ندارد.
ما گوشه نشین ز بی دماغی شده ایمخوش آنکه به فصل گل دماغی دارد
هوش مصنوعی: ما در گوشهای نشستهایم و از بیخیالی رنج میبریم، اما خوشا به حال کسی که در فصل گل، سر و وضعی آراسته و خوشبو دارد.