شمارهٔ ۲۰۵
هوش مصنوعی: شعر به بیان این نکته می‌پردازد که رازهای زندگی و وجود انسان‌ها جدید نیستند و همواره وجود داشته‌اند. سر و صدای زندگی به تنهایی نمی‌تواند ما را به حقیقت وجودی‌مان برساند. همچنین اشاره می‌کند که زندگی ما به گونه‌ای طراحی شده که نمی‌تواند به طور کامل متناسب با نیازها و ابعاد حقیقی من و تو باشد.
اسرار سراچه کهن تازه نبودغوغای حیات غیر آوازه نبود
هوش مصنوعی: در دل این خانه قدیمی، رازها و اسرار جدیدی پیدا نشده و زندگی فقط به صداهای بیمعنی محدود است.
این جامه زندگی که خیاط ازلاز بهر من و تو دوخت، اندازه نبود
هوش مصنوعی: این زندگی که به عنوان یک لباس برای ما دوخته شده، مناسب و اندازه ما نیست.