تناجی
فرخی یزدی

شمارهٔ ۲۴۴

قمری سخن از سرو چمن می گویدبلبل غم دل به گل چو من می گوید
این هر دو زبانشان یکی نیست بلیهر کس به زبان خود سخن می گوید