شمارهٔ ۲۷۸
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از حسرت و آرزو برای زندگی بهتر صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که دیگر نه به دنبال آرزوهای بزرگ است و نه غم و اندوه جهان را تحمل می‌کند. او تنها به ساده‌زیستی و لذت کوچک از زندگی، یعنی یک لقمه نان، بسنده می‌کند و از غم و اندوه دوری می‌جوید.
من حسرت آب زندگانی نخورمدر خوان جهان جز کف نانی نخورم
هوش مصنوعی: من دیگر غصهی زندگی و آرزوهای دور را نمیخورم و در این دنیا فقط به یک تکه نان بسنده میکنم.
چون زندگیم غم جهان خوردن بودمردم که دگر غم جهانی نخورم
هوش مصنوعی: زندگیام پر از غم و اندوه بوده است، بنابراین از این به بعد نمیخواهم هیچ غم و اندوه دیگری را تجربه کنم.