شمارهٔ ۲۷۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان میکند که از زندگی و دنیا چیز زیادی نمیخواهد و تنها به نانی که خورده میشود اکتفا میکند. او به جای غم و اندوه بر زندگی، تصمیم میگیرد که دیگر غم و غصهای را تحمل نکند و از زندگی لذت بیشتری ببرد.
من حسرت آب زندگانی نخورموز خوان جهان جز کف نانی نخورم
هوش مصنوعی: من دیگر دلم نمیخواهد به دنبال خوشیها و نعمتهای زندگی بروم و از سفره دنیا فقط به نانی که در دست دارم راضیام.
چون زندگیم غم جهان خوردن بودمردم که دگر غم جهانی نخورم
هوش مصنوعی: زندگیام پر از درد و غم بوده است، بنابراین تصمیم گرفتهام که دیگر از این غمها احساس ناراحتی نکنم.