شمارهٔ ۲۸۵
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به توصیف حال و وضعیت خود می‌پردازد. او خود را به عنوان فردی پرجنب‌وجوش و همیشه در حال حرکت معرفی می‌کند و به نوعی از تغییر و تحول درونی سخن می‌گوید. همچنین، او به تصویر مرغی خاموش در شب اشاره می‌کند که نمادی از سکوت و آرامش است. در نهایت، شاعر خود را در جمع رندانی می‌بیند که برای فرار از عادات روزمره و زندگی پاک و آرامی بر دوش دیگران، در حال گشت و گذار هستند.
آن خم که بود مدام در جوش، منمآن مرغ که شد به شام خاموش، منم
هوش مصنوعی: من آن خم هستم که همیشه در حال جوش و خروش بود، و من همان پرندهای هستم که در شام آرام و خاموش شدهام.
در حلقه رندان خراباتی خویشآن پاک نشین خانه بر دوش، منم
هوش مصنوعی: من در جمع رندان و خراباتیهای خودم، آن کسی هستم که در عین پاکی و بیخبری، بار تنهایی و مسئولیت را بر دوش دارم.