شمارهٔ ۲۸۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به آزادی و استقلال خود مانند درخت سرو اشاره می‌کند و خود را به عنوان کسی که از ریشه‌هایش جدا شده، معرفی می‌کند. او سوال می‌کند اگر راستگویی خطایی ندارد، پس چرا خودش را فقیر و تهی دست احساس می‌کند. به طور کلی، این شعر به تعارض بین آزادی و احساس کمبود در زندگی می‌پردازد.
از بسکه چو سرو چمن آزاده منمچون سایه سرو خاک افتاده منم
هوش مصنوعی: به خاطر آزادی و متانت خود، مانند سرو در باغستان هستم، اما در عین حال، در زیر سایهاش به زمین افتاده و محو شدم.
گر عیب نبود راستی پس از چیستبی چیز و تهی دست و گدازاده منم
هوش مصنوعی: اگر عیب و نقصی وجود نداشت، برای چه چیزی باید درست و واقعی باشیم؟ من بیچیز و تهیدست و فرزند گدایی هستم.