شمارهٔ ۳۰۶
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به روزی اشاره می‌کند که با تلاش و بدون امکانات، به اوج بلندی‌ها دست یافتیم. او همچنین به احساس دلتنگی پرندگان و غنچه‌های گل می‌پردازد که نشان‌دهنده‌ی آغاز زندگی و تغییرات مثبت است. در واقع، این شعر نمادی از تلاش و امید به زندگی بهتر است.
آن روز که چون سرو سر از خاک زدیمبا دست تهی پای بر افلاک زدیم
هوش مصنوعی: آن روزی که با اراده و تلاش خود از زمین برخاستیم، بدون هیچ امکانات و ثروتی، به اوج آسمانها دست یافتیم.
دیدیم چو دلتنگی مرغان چمنچون غنچه گل جامه جان چاک زدیم
هوش مصنوعی: زمانی که مرغهای باغ، دلتنگ و غمگین شدند، ما نیز مانند غنچه‌های گل، لباس جانمان را پاره کردیم.