شمارهٔ ۳۶۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مرغی اسیر اشاره میکند که به دلیل محدودیتها و بستن بالهایش، حوصلهاش کم شده است. او از مرغ میخواهد که صبر کند و بداند که میتواند روزی آزادانه پرواز کند و از این شب سخت پاداش خوبی خواهد گرفت.
ای مرغ اسیر از چه کمحوصلهایاز بستن بال خویش پر در گلهای
هوش مصنوعی: ای پرندهای که اسیر هستی، چرا اینقدر بیتحملی و از اینکه بالهای خود را در گلهای ببندی ناراحت هستی؟
پرواز کنی به کام خود روز دگرپاداش چنین شبی که در سلسلهای
هوش مصنوعی: اگر امروز بتوانی بر مشکلات غلبه کنی و به آرزوهای خود برسی، فردا از زحمات و تلاشهای امروزت پاداشی عالی خواهی گرفت.