شمارهٔ ۲۰
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس غم و درد عمیق شاعر است. شاعر از غمی سخن می‌گوید که هیچ‌گاه کمتر نمی‌شود و دلی که نمی‌تواند از غم رهایی یابد. او به زخم‌هایش اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر مرهمی باشد، آن زخم‌ها درمان نمی‌شود. دل او همچنان درگیر مشکلات و دردهای این جهان است و با وجود تلاش برای فراموشی، همچنان درگیر است. شاعر همچنین به زیبایی محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی یک تار موی او نیز موجب شادابی نمی‌شود. در آخر، او به دیگران هشدار می‌دهد که هیچ‌کس نمی‌تواند از غم و اندوه او تخلیه شود و تنها باید به نفس خود ادامه دهد.
غمی دارم که هرگز کم نگردددلی داری که گرد غم نگردد
هوش مصنوعی: غم و اندوهی دارم که هیچ‌گاه کمتر نمی‌شود و تو قلبی داری که هرگز به غم آلوده نمی‌شود.
به جان زخم ترا مرهم که باید؟اگر هم زخم تو مرهم نگردد
هوش مصنوعی: چگونه میتوان به زخم تو دارویی بخشید؟ حتی اگر زخم تو هم بهبود نیابد، چه باید کرد؟
هنوز آن دل بود در دام عالمکه او با درد تو همدم نگردد
هوش مصنوعی: دل هنوز درگیر دنیا است و اگر با درد تو همراه نشود، به حال خود باقی خواهد ماند.
ز لب صفرای من بشکن میندیشکه سور هیچ کس ماتم نگردد
هوش مصنوعی: از لبهای تلخ من به هیچوجه خوشحال نباش، زیرا که هیچ‌کس نباید به خاطر شادی دیگران دچار غم و اندوه شود.
چنانسازی به مویی کار صد دلکه از حسن تو مویی کم نگردد
هوش مصنوعی: اگر به نرمی و با ظرافت رفتار کنی، میتوانی کارهای بزرگ و مهمی را با تنها یک تار موی خود انجام دهی، بدون اینکه زیبایی و جذابیت تو کم شود.
جفا کن گر کنی کاری که امروزوفا در خطه عالم نگردد
هوش مصنوعی: اگر میخواهی بدی کنی، دست کم کاری را انجام بده که امروز به وفا و خوبی در دنیا ختم نشود.
مجیر از هیچ کس خرم نگشته استتو خوش بنشین که از تو هم نگردد
هوش مصنوعی: کسی هرگز با خوشحالی واقعی به خوشحالی از دیگران دست نیافته است، تو هم به آرامی در جای خود بنشین که از تو نیز هیچ کس شاد نخواهد شد.