شمارهٔ ۳۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره درد و رنج عشق و فراق است. شاعر احساس ناامیدی و بی‌قراری خود را از جدایی معشوق توصیف می‌کند و می‌گوید که عقل او در عشق تحت فشار است. هر شب از اشک‌هایش به صبح می‌رسد و فقدان محبوب، او را رنج می‌دهد. همچنین، شاعر اشاره می‌کند که در روزهای روشن، تحمل این درد آسان‌تر است، اما شبهای تاریکی که به یاد محبوب می‌گذرد، سخت‌تر است. او از خیالی می‌گوید که گویی ایستاده نمی‌ماند و به سمت عشق متمایل می‌شود و در نهایت، به رابطه عاشقانه‌ای اشاره می‌کند که با یک بوسه می‌تواند تمام غم‌ها را به فراموشی بسپارد.
عقل من در عشق خواری می کشدصبر باری بی قراری می کشد
هوش مصنوعی: هدیه عقل من در عشق، ضعف و ناتوانی است و صبر من در برابر این عشق، سختی و بی‌قراری را تجربه می‌کند.
هر شبی بر اشگ چشمم تا به روزدست هجرانت سماری می کشد
هوش مصنوعی: هر شب تا صبح، اشک چشمانم به واسطه دوریات پریشان می‌شود و صبح که می‌شود، این غم همچنان با من است.
روز روشن کار دل آسانترسترنج تو شبهای تاری می کشد
هوش مصنوعی: در روزهای روشنی، انجام کارهای دل آسان‌تر است، اما در شبهای تاریک، رنج و سختی بیشتر احساس می‌شود.
پای تو عالم ندارد تا تراسر سوی زنهار خواری می کشد
هوش مصنوعی: پای تو هیچ حدود و مرزی ندارد و به همین خاطر، سر من در راه احترام و احتیاط به سمت تو کشیده می‌شود.
آنکه تا او بود غمخوار تو بوداز غمت یارب چه خواری می کشد
هوش مصنوعی: کسی که همیشه از غم تو مراقبت میکرد و به فکر تو بود، حالا با غمت چه رنجی را میبرد.
گفتمت یک بوسه گفتی جان بدهدلبرا کیکت عماری می کشد
هوش مصنوعی: گفتم یک بوسه به من بده، اما تو گفتی جانم را بده! ای عشق، کسی که به من محبت می‌کند، مانند عماری است که تنها توجهش را میکشد.