شمارهٔ ۵۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق درد و شکست ناشی از جدایی و فراق است. شاعر از چگونگی تأثیر این جدایی بر روح و جان خود سخن می‌گوید و به طعنه‌های عشق و زخم‌هایی که از معشوق خورده، اشاره می‌کند. او به زیبایی‌های معشوق و زخم‌های عاطفی که به جای می‌گذارد، می‌بالد و از پیمان‌هایی که میان آنها بود، سخن می‌گوید. شاعر از ناتوانی برقراری ارتباط و حفظ عشق در برابر درد و شکست ناشی از جدایی ابراز ناامیدی می‌کند و به طور کلی، حسرت و اندوه ناشی از دوری را به تصویر می‌کشد.
فراقت نیش غم ما را چنان در جان شکست ای جانکه گفتی تیر جست از شست و در سندان شکست ای جان
هوش مصنوعی: دوری تو چنان به دل ما درد میآورد که گویی تیر از کمان رها شده و در آهن جامد شکست.
ندید از کان عشق ای بت دل من گوهر وصلتکه دل را با تو هم زاول گهر در کان شکست ای جان
هوش مصنوعی: ای معشوق، دل من که به عشق تو دچار شده، هرگز گوهر وصالت را ندیده است. وقتی دل من با تو ارتباط پیدا کند، مانند این است که در پی یافتن گهربا در معدن، دل من شکست خورده است. ای جانم، به خاطر تو دلم به درد آمده است.
چو در زلفت نهادم دل برفتی زلف بشکستیبدان تا با خم زلفت دلم یکسان شکست ای جان
هوش مصنوعی: من دل خود را در گیسوی تو سپردم و تو با آن زلف زیبا رفتی. زلفت را آنچنان شکستی که دلم هم با خم زلفت همانطور شکست، ای جانم.
چو تو زخمم زدی بر دل من افغان بر فلک بردمفلک را پشت و ما را دل بدین سان زان شکست ای جان
هوش مصنوعی: زمانی که تو زخم قلبم را زدی، نالهام به آسمان رسید. آسمان را در این حال احساس بدی است و ما با این دلشکستگی چنین حالی داریم، ای جان!
لب و چشم ترا پیمان و ایمان بود لیک اکنونهم این زنار بست ای دل هم آن پیمان شکست ای جان
هوش مصنوعی: لب و چشمان تو برای من نشانه وفاداری و ایمان بودند، اما اکنون این زنجیر را به خود بستهای، ای دل، و همزمان آن پیمان را هم شکستهای، ای جان.
به جان گر بوسه ای خواهم ز تو زنهار تا ندهیکه کالای ترا از بهر خود نتوان شکست ای جان
هوش مصنوعی: اگر بخواهم از تو بوسهای بگیرم، باید مراقب باشی که این خواستهام را رد نکنی؛ زیرا نمیتوانم به سادگی از عشق و احساسات تو دست بکشم.